Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

Re: Kısa Öyküler

Bu öyküyü daha önce okumamıştım. Çok hoş bir öykü. İyi ki ekledin, eline sağlık Elif.

Bilmediği bir yerlere giden birinin hâlini düşündürüyor öykü. "Burda daha neler göreceksin?" demesi öteki kişinin bulunduğu yere yabancı olduğunu ve yeni geldiğini anlatıyor. Doğunun uzak köylerinden birine tayin olunmuş, çiçeği burnunda bir öğretmenin çevresini garipsemesi türünden bir yabancılık. O kadar uzak ki burası, insanların yolu ancak şans eseri buraya düşüyor.

Karakterin endişesini yazar, çok güzel duyuruyor.

---

Re: Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

Boğazımda, kocaman bir lokma kalmış gibi yutkunamadım. Çok çarpıcı, can yakıcı.

---

Re: Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

"Kim" öyküsünü çok beğendim, çok sevdim.
Olaya bakış tanıdık ancak anlatan ses yabancı. Sanki bir Lord Dunsany öyküsünün kahramanı bu kez kendi ağzından bir olayı anlatmaya karar vermiş gibi.

---

Re: Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

"Hoş" öyküsünde geçen diyaloglar bana ülkemizin bir doğu ülkesi olduğunu hissettirdi.

diyor, geleni karşılayan ve ardından ertesi gün,


Her şeyi yapmak mümkün gelmişsen eğer gelebilmişsen yapılması en zor şeyi yapmışsan bundan sonrası birer ayrıntı sanki.

---

Re: Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

Kerem öyküsü üzerine;
Önce 'öykünün adı neden Kerem?' diye sordum kendime. "Ben de büyümeden ölecek miyim" çok çarpıcı bir girişti ve bu öykünün adı sadece "Kerem" di. Sonra "kerem" kelimesinin anlamı yankılandı kulağımda; kerem, iylik demekti, bağışlamak, ihsan sahibi olmak demekti. Diyaloglarını dinlediğimiz bu iki kişi birlerine yaşam bahşedebilecek iki kişiydi. Başta adını anlamsız bulduğum, sorguladığım bu öykü için şimdiyse adı "kerem" olmasaydı anlam eksik kalırdı diye düşünüyorum.

---

Re: Ferit Edgü'den Kısa Öyküler

Öyküleri ancak bugün okuyabildim. Yeniden okumalı, tekrar tekrar. Üzerine düşünmeli.

Hepsinde ayrı bir özen, ayrı bir duyarlık dünyaya bakmada.

Ama en çok "Yıkılmış" öyküsündeki şu cümle yaraladı beni:

Bunun üzerine düşündüm. Hayvanlara, dağa taşa, ağaçlara, kara, denize, buluta... bizim dışımızdaki nesnelere öyle çok anlam yüklüyoruz ki, an gelip de insana dair söz tükendiğinde ya da artık gereğince bir şey anlatamaz olduğunda insan üzerine açılan sözler, onlar bizim adımıza konuşmaya devam ediyorlar.

İnsandan daha insan bir ses verebiliyor köpeğin havlaması. Ne acı, ne güzel...

---