Aslı Erdoğan - Mucizevi Mandarin

Tek gözlü bir kadın hayaletten bile daha korkutucu. İnsanların yüzümü görünce kapıldıkları dehşetten, ansızın iri iri açılan gözlerden, kaçırılan bakışlardan, korku ve tiksintiyle çarpılan ağızlardan bıktığım için gündüzleri olabildiğince az dışarı çıkıyorum. (syf. 39)

Yitik gözümü, yitirdiklerinin ya da yitirebileceklerinin yerine koyuyorlar. Bir uçuruma, çekimine kapılıp da içine yuvarlanacakları kendi uçurumlarına dönüştürüyorlar. Korkunç bir çukur, ışığı bile geri yollamayan bir karadelik oluveriyor.(syf. 39)

Şimdiye dek genç ve serinkanlı doktorum dışında gözümden korkmayan sadece iki kişiye rastladım...
Diğeri ise hastane dönüşü belediye otobüsünde yanımda oturan küçük bir zenci kızdı... Beş yaşlarındaki kız çocuğu sağ tarafımda, annesinin kucağında oturmuş, sürekli bıcır bıcır konuşuyordu. Uzunca bir süre sargılarımı fark etmedi, ama edince de bakışlarını bir daha benden alamadı. Sus pus olmuştu, iri iri açılmış gözleri hep yüzüme dikilmişti. Bense onu görmezlikten geliyor; soğuk, katı, duygusu ifademle, yani gündelik maskemle önümdeki pembe beyaz enseyi süzüyordum. Gelgelelim yan gözle incelemiştim onu, hüzün, şefkat, sevecenlik, iyilik ve sevgi doluydu bakışları. Beni iyileştirmek, kurtarmak, mutlu etmek istiyordu... Sonunda çocukcağız cesaretini topladı, birdenbire elini uzattı. Yaralı bir kedi yavrusuna dokunuyormuşçasına usul usul, belli belirsiz kolumu okşadı. Ona doğru dönmedim, nedense yapamadım bunu, o eşi bulunmaz cömertliğe bir gülümsemeyi bile çok gördüm. Az sonra anne kız otobüsten indi, ben de ağlamaya başladım. İçten, duygu dolu, bitmek bilmeyen bir ağlamaydı bu, sanki hayatımda ilk kez ağlıyordum... Şefkat bazen nasıl da ona en çok gereksinim duyanları paramparça ediyor. (syf. 40-41)

Bu dünyada kısıtlı süresi olduğunun her an bilincinde yaşar, yaşam suyunu son damlasına dek yudum yudum içmeye çabalardı. Bense, yolu kendi ormanından uzaklara düşmüş, korku içinde bir yabani kedi gibi karanlıklara sığınırdım. Ben ebedi bir sürgündüm, o ise ebedi bir gezgin. Bir sokak köpeği kadar başıboştum. Görünüşteki sertliğime, özgürlüğüme toz kondurmayışıma, ceviz kabuğuma rağmen, bana biraz şefkat sunanın kulu kölesi olmaya hazırdım. Sergio ise tam tersi, aşık olabilir, tutkudan yanıp tutuşabilir, ölesiye bağlanabilirdi, ama benliğini hiçbir zaman yitirmezdi.(syf. 24)

Sergio ile beraberken mutlu değildim, ama ondan da öte, canlıydım, soluk alıp verebiliyordum. Dönüşmüştüm, arınmıştım, kutsanmış ve yücelmiştim. (syf. 26)