Aslı Erdoğan - Mahpus

Re: Aslı Erdoğan - Mahpus

Öykü, özellikle son satırlarında Taş Bina'nın ortaya çıkışı ve öykünün anlamına dair yarattığı dönüşle, hoşuma gitti. Genellikle Aslı Erdoğan öykülerinde karşılaştığımız içe dönük anlatım, öyküdeki bu dönüşle başka alanlara kapı aralamış sanki.

Yine de öykünün asıl gücü kadının yaşadığı duyguları tanımlarken, onu dış dünyanın durumları içinde kavgaya sokar ve sınarken gösterdiği başarıdan geliyor. Öykünün hemen başlarında kadının yemeyle kurduğu ilişki bunun en güzel örneği. Yine bununla ilişkili olarak, kadının içindeki boşluk ve bebeğiyle kurduğu bağlantı da öykünün başka yönde gelişebilecek gibi duran bir öğesi. Yazar buna odaklanmak yerine öykünün ana çizgisini başka bir doğrultuda geliştirmiş.

Sokağa çıkmaya hazırlanan kadının yavaş yavaş büründüğü savaş hali çok hoşuma gitti. Burada toplumsal kadın kimliğine dair insanı dehşete düşüren bir anlatım var.

Sokakta da bu anlatımın uzantılarını bulmak mümkün:

Vakit bulduğumda, yazarın "Mucizevi Mandarin" ve "Kırmızı Pelerinli Kent" kitaplarından hareketle burada ele aldığı duyguları ve bunları işleyiş biçimini detaylı olarak irdeleyen geniş kapsamlı bir yazı ekleyeceğim siteye.

Re: Aslı Erdoğan - Mahpus

Kesinlikle katılıyorum. Ben de aynı sıkıntıyı diyalogsuzluk üzerinden yaşıyorum. Kendini kapattığı dil içinde yapabileceğinin çok azını yazıyor Aslı Erdoğan.

Re: Aslı Erdoğan - Mahpus

Köye giderken kitapçıma uğradım. Nasıl olsuysa gözüme Aslı Erdoğan'ın Taş Bina ve Diğerleri adlı kitabı ilişti. Sevindim tabi ki. Bu; formda okuduğumuz öykülerin, bilgisayardan bağımsız, istediğim bir mekana taşınması demekti benim için. Kaldı ki okuma geleneğim ona daha yatkın. Sonuçta, sıcak bir günde köyün minübüsü hareket ettiğinde, ben birkaç sayfa okumuş, kitabı kapatmak zorunda kalmıştım. Okumak için özel mekanlar, özel bir ruh hali gerektiriyor gibi geldi bana.

Daha sonra günlerce, çeşitli yerlerde (sessiz ve sakin) öyküleri okumayı sürdürdüm. 134 sayfalık kitabı daha bitiremedim. Bazı duygu ve islenimlerimi paylaşmak istiyorum;
-Aslı Erdoğan okumak, ( bu kitap için) sürekli, karamsar, iç burkucu şeylerden konuşan birisini dinlemek gibi bir şey gibi geldi bana. Özellikle güne onu okuyarak başlamak zamanla bende hoş olmayan hisler uyandırmaya başladı. Gece okumak daha uygun gelmeye başladı.
-Karamsarlık tabi ki biraz da kendi algılarıma, ruh halime dönük bir niteleme. belki bir Kafka'nın, bir Oğuz Atay'ın, bir Yusuf Atılgan'ın da hiç de iyimser olmadıkları düşünülebilir... Ama Aslı Erdoğan'ın dili, veya karamsarlığı; sanki konuşmayan, sessiz harflerle, sözcüklerle değil de bağıran, çığlık atan, etkileyen, insanı içine çeken, uluorta, daldın, mutlu, dilinde bir ıslık, yürür giderken, insana çelme takan bir dil, gibi...

Belki dederinlerde, bilinçaltımda,çelme takılmayı isteyen, buna dünden razı bir yanım da var farkedemediğim. Bilemiyorum.

Bu kitapla ilgili epey şeylere takıldım kaldım. Zaman bulabildiğim kadar paylaşmaya çalışacağım.